POPRZEDNIO...
Czy mogę rozmawiać z komisarzem dyżurnym?
Chcę powiedzieć o porwaniu.
To się dzieje teraz, w tej chwili.
Catherine Cawood...
Pani wnuk jest synem Tommy'ego?
Jestem twoim ojcem! A ty moim synem!
Znałem twoją mamę!
Nikt na górze nie może się o tym dowiedzieć.
Jeśli udowodni ojcostwo, będzie miał prawa.
To wszystko twoja wina!
Mądrala, który nigdy nie ubrudził sobie rąk.
Jadę ponownie do matki Tommy'ego Lee Royce'a.
- To nie zajmie długo. - Dobrze. Po co?
Dla zabawy.
To oni zabili tę policjantkę.
Chyba wiem, kim oni są.
Pomocy!
Słyszycie mnie?
Musicie mi pomóc. Zabije mnie.
On mnie zabije.
Cholera! Sierżancie! Słyszy mnie pani?
- Co jej zrobiłaś? - Ja?
To on! On to zrobił, nie ja!
- Co się stało? - Nie dotykaj mnie!
Gdzie do cholery byliście?
Nie próbuję cię dotykać, ale muszę wiedzieć, co się stało.
Co tu się u diabła stało?
Dziewczyna mówi,
że była przetrzymywana w piwnicy i napastowana od czterech dni.
Wszystko będzie dobrze. Jak się nazywasz?
Ann
Gallagher.
Kto jej to zrobił?
Nie wiem, jak się nazywa, ale nadal tam jest.
W piwnicy.
Prysnęła na niego czymś.
Wejdziecie od tyłu.
Shaf, pojedziesz karetką z Catherine.
Chcę wiedzieć, jeśli coś powie.
Zostań z dziewczyną. Reszta...
Najpierw piwnica, tylko ostrożnie.
Wezwijcie detektywa śledczego i techników kryminalistyki.
Próba zabójstwa policjantki.
Nikogo tu nie ma!
Użyła gazu! Prysnęła na niego!
- Halo? - Ashley, mówi Tommy.
- Wszystko w porządku? - Ona uciekła.
- Co? - Uciekła.
Ta cholerna policjantka! Mają ją.
Musisz po mnie przyjechać.
- Musisz mi pomóc. - Radź sobie sam.
Cholera!
Kevin. Panowie z wydziału śledczego chcą z tobą porozmawiać.
Witam.
Zostawi nas pan na kilka minut?
Panie Weatherill.
- Mogę zwracać się do pana po imieniu? - Oczywiście.
- Halo? - Lewis?
- Być może. - Mówi Tommy.
Potrzebuję podwózki.
Masz tam jakiś wóz?
Zapłacę ci.
Wiesz, kto może pożyczyć wóz?
Gdzie jesteś?
Gdzie pan zawiózł pieniądze?
Gdzie kazali je panu zawieźć?
Do McDonalda przy obwodnicy Huddersfield.
I na stację benzynową Birch Services przy M62.
Czyim samochodem pan pojechał?
- Swoim. - W obu przypadkach?
- Tak. - Jest pan pewien?
Nie autem Nevisona albo kogoś innego?
Nie.
Jaki ma pan numer rejestracyjny?
V-E-56...
C-H-X.
Czy może pan podać przybliżony czas dostarczenia pieniędzy?
Pierwszy raz, przy obwodnicy Huddersfield, to było...
w czwartek w porze lunchu.
Jakieś pięć, dziesięć po dwunastej.
A za drugim razem?
To było... na stacji benzynowej.
Wpół do albo za piętnaście jedenasta w poniedziałek.
Gdzie pan zostawił pieniądze?
W...
Nie w koszu na śmieci, obok.
Przy Huddersfield czy na stacji?
Huddersfield. Za drugim razem w męskiej ubikacji.
Może pan opisać, gdzie stał kosz i gdzie była ta ubikacja,
w których zostawił pan pieniądze?
Może łatwiej będzie narysować?
Tak...
Phil Crabtree.
Dzięki, na razie.
Przepraszam na chwilę.
Coś się stało?
Mamy ją. Jest bezpieczna.
Jezu.
Wiedział, gdzie była?
Nie, zadzwonili do mnie. Zadzwoni pan do Helen?
Chce się widzieć z matką.
- Gdzie ona jest? - Wezmą ją do pobliskiego szpitala
w Halifax.
Na kontrolę. To rutynowe postępowanie.
Złapali tych drani?
Nic więcej nie wiem.
Więc nic nie wiedział?
- Przesłuchanie trwa... - Helen!
- Słucham? - Znaleźli ją. Jest bezpieczna.
Szefie.
Kamery nie nagrały tego pojazdu w żadnym z dwóch podanych
przez niego lokalizacji w ciągu ostatnich czterech dni.
Proszę powiedzieć obok którego kosza umieścił pan pieniądze.
Ta, ja...
To trudno wyjaśnić.
Cóż. W tej sytuacji
aresztuję pana pod zarzutem porwania
i próby wymuszenia okupu.
Nie... Dlaczego?
To pomyłka! To nie mnie szukacie!
Nie musi pan nic mówić, ale nieujawnienie teraz informacji, które będą
wykorzystane do obrony w sądzie, może świadczyć przeciwko panu.
Wszystko, co pan powie, może być użyte jako dowód.
Zrozumiał pan, co powiedziałem?
Tak, ale...
To pana telefon komórkowy?
Ma częstoskurcz.
Wszystko w porządku?
Jest niestabilna.
Tampony. Szybko.
Mnóstwo krwi w jamie brzusznej. Wykrwawia się.
Śledziona pękła. Ssanie.
- Wiadomo coś? - Tylko tyle, co mówiłam przez telefon.
Operują ją. Nie wiem gdzie.
Kazali mi tu czekać. To może potrwać kilka godzin.
- Dlaczego? - Muszą usunąć śledzionę.
- Dlaczego? - Ona... Została pobita.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Usuną jej śledzionę. Jakie to ma skutki?
Nie mam... Wiem tyle, co ty.
- Co ona tam robiła? - Już mówiłam.
- Nic więcej nie wiem. - Może trzeba z kimś porozmawiać?
Zaglądają tu co jakiś czas.
- Dobrze się czujesz? - Tak, tylko...
Tylko nie wiem, co ze sobą począć.
Nie jesteś dziś w salonie?
Jestem. Rozmawiasz z hologramem.
Co się dzieje?
Chyba...
Będę musiał zniknąć na jakiś czas.
Znów to samo.
Po tym wszystkim, co mówiliśmy.
Ashley Cowgill? Posterunkowa Christine Whittaker.
Mogę wejść?
O co chodzi?
Czy mogę wejść?
To pańska żona?
- Tak, ona... - O co chodzi? Co się dzieje?
Aresztuję pana pod zarzutem porwania
i próby wymuszenia okupu.
Co?
Nie musi pan nic mówić, ale nieujawnienie teraz informacji,
które będą wykorzystane do obrony, może świadczyć
przeciwko panu.
Ale to...
Nie możecie...
Wszystko, co pan powie, może być użyte jako dowód.
Zrozumiał pan wszystko, co powiedziałam?
Ja nie...
To nie ja.
Po co miałby to robić? Mamy pole kempingowe.
I świetlicę dostosowaną dla niepełnosprawnych.
- Przyszedł twój dziadek. - Cześć, Ryan.
- I przybrana babcia, Ros. - Cześć.
Zabiorą cię dzisiaj do domu,
bo babcia jest w szpitalu.
Ciocia Clare jest przy niej, więc...
Pogramy w piłkę w ogrodzie?
Pokażesz mi nowe zwody?
Czemu jest w szpitalu?
Miała wypadek w pracy.
Nic jej nie jest?
Dojdzie do siebie.
Dwaj poszukiwani mężczyźni
to Tommy Lee Royce i Lewis Whippey.
Relacjonuje Abduh Rehman z West Yorkshire.
Dziś rano dokonano dwóch aresztowań,
a dwóch innych jest poszukiwanych.
Są to 28-letni Tommy Lee Royce i 22-letni Lewis Whippey.
Obaj notowani za kradzieże samochodów i handel narkotykami.
W poszukiwaniach bierze udział ponad dwustu policjantów
hrabstwa Yorkshire.
Policja ostrzega, że poszukiwani mogę być uzbrojeni i niebezpieczni.
Nie należy się do nich zbliżać.
Nie jestem uzbrojony ani niebezpieczny!
Cholerny okularnik!
tak jak porty i lotniska.
Przypuszczamy, że poszukiwani
nadal są w okolicy.
Będą przeszukiwać dom za domem i co wtedy?
Coś wymyślę.
Tommy'emu Lee Royce'owi i Lewisowi Whippey'owi chcę powiedzieć,
że nie zdołają się ukryć i uniknąć sprawiedliwości.
Kutas.
Zjesz coś?
Nie wiem? Muszę?
Weź Subutex.
Dobrze.
O co cię pytali?
Nie chcę znów przez to przechodzić.
Jasne.
Chcę odwiedzić siostrę Clare.
Da znać, gdy to będzie możliwe.
Włączę czajnik.
Catherine?
- Cześć. - Daniel tu jest.
Jesteśmy tu cały dzień.
Cały dzień?
Która godzina?
Północ.
Spałaś po narkozie.
Dlaczego?
Zaraz przyjdzie lekarz i wszystko wyjaśni.
- Umarłam? - Nie.
Musisz tylko parę dni odpocząć.
Pamiętasz, co się stało?
Uratowałaś Ann Gallagher.
- Nic jej nie jest? - Nie.
Fizycznie jest...
Helen i Nevison są ci dozgonnie wdzięczni!
Zadzwonił do mnie.
Pytał, czy mogą jakoś pomóc.
Powiedziałam, że mogliby spłacić moją hipotekę...
Miałaś krwotok wewnętrzny.
Dlatego musieli zrobić operację.
Byłaś na stole przez ponad pięć godzin.
Wszyscy są bardzo mili.
Mamo?
Jak się czujesz?
Cześć, kochanie.
Jak się czujesz?
Jak wyglądam?
Jesteś posiniaczona.
Za drzwiami czeka policjant z dochodzeniówki.
Chce, żebyś opisała całe zajście.
Dobrze się czujesz?
Dorwałam go. Dorwałam tego gnoja.
Jesteśmy bardzo blisko udowodnienia, że Ann porwali ci sami ludzie,
którzy zamordowali Kirsten.
Wielki Boże.
Miałaś rację co do Milton Avenue.
Zgarnęliśmy Ashleya Cowgilla około południa.
Ann powiedziała, że przez dwa dni trzymali ją w przyczepie
po tym, jak zabrali ją z Milton Avenue.
Była na Milton Avenue.
Przyśpieszyłem analizę próbek, które kazałaś zbadać.
Jest na nich DNA Ann i Tommy'ego Lee Royce'a
oraz krew niejakiego Lewisa Whippeya.
Lewis Whippey.
Aresztowałam go za kradzież motocykla, gdy miał 15 lat.
Ann Gallagher rozpoznała ich obu
jako porywaczy.
Cowgill jest właścicielem białej furgonetki.
Identycznej, jak ta z miejsca śmierci Kirsten.
Oczywiście wszystkiemu zaprzecza.
Twierdzi, że nigdy nie słyszał o Tommym ani o Lewisie.
Sprawdzamy jego telefon. To tylko kwestia czasu.
Mam też gorsze wieści.
Royce i Whippey nadal są na wolności.
O czym ty mówisz?
Prysnęłam mu w oczy gazem.
Był w piwnicy, oślepiony...
Technicy rozebrali dom na części. Sprawdziliśmy wszystko.
Musiał uciec, nim dotarły radiowozy.
- Nie. - Dorwiemy go, Catherine.
Nie mógł uciec daleko.
Nie chcę się uzależniać. Odmówiłam.
To dobrze.
Chciałam...
prosić o przysługę.
Jaką?
Nie chcę, by mama wiedziała.
Nigdy nie może się dowiedzieć.
Dowiedzieć...
Zgwałcił cię.
Nie chcę, by się dowiedziała. Nigdy.
Nie umiem też powiedzieć tacie.
Chciałam to zrobić wczoraj, ale nie mogłam...
Chciałam, ale... Nie chcę, by sobie to wyobrażał.
Nie chcę widzieć, jak sobie wyobraża...
Ale w końcu się dowie, gdy sprawa trafi do sądu.
A na pewno trafi.
Chcę ich tam zobaczyć.
Moja mama...
Chyba tego nie dożyje.
Może minąć osiem miesięcy, nim dojdzie do rozprawy,
a ona nie musi o tym wiedzieć...
Zależy mi na tym.
Tata musi wiedzieć wcześniej i...
Chcesz, żebym mu powiedziała.
Dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
Gdy wyjdę ze szpitala.
Wytrzymasz do tego czasu?
Lekarz policyjny pobrał wymaz,
nim zobaczyłam się z rodzicami, więc...
Mają wszystko, czego trzeba.
I dorwą go.
Tak.
Wierzę w to.
Cześć, Mike.
Co słychać, Clare?
Jakoś leci.
Jest Catherine?
Powinna być.
Przed wyjściem zaniosłam jej herbatę.
Ma zakaz gnicia w łóżku przez cały dzień.
Wejdź.
Ja tylko na chwilę.
Nastawię czajnik.
Wstałaś!
Catherine! Pukałem do drzwi.
Chyba nie wróciłaś do palenia?
To moje. Ona pali raz na sto lat.
Jak się czujesz?
W porządku.
Wpadłem, żeby powiedzieć...
Pewnie widziałaś okładki brukowców?
Komendant kazał cię zapewnić...
ZABÓJCA JEST W HISZPANII
że nic nie wskazuje,
by uciekł z kraju.
Gdyby mu się udało,
to nie byłoby go na okładce.
Sądzisz, że prasa wie więcej od nas?
Już tak bywało.
- Dorwiemy go. - Na pewno.
Wiesz, ile razy już to słyszała
przez ostatnie trzy tygodnie?
Spotkałaś się z psychologiem?
Kazała jej wkładać problemy do kopert.
Koperty do pudełka.
Schować je na strychu i otworzyć, gdy będzie już gotowa.
Chciała dobrze.
Kevin Weatherill miał w areszcie pecha.
Bardzo spodobał się kolesiowi z celi.
Wiesz, jak to jest z recydywą.
Każdy otwór jest dobry.
Trafił do szpitala.
- Jezu. - Przepraszam.
W tym tygodniu odbędzie się rozprawa
o zwolnienie za kaucją Ashleya Cowgilla. Podobno ma wyjść.
Jak to możliwe?
- Poszedł na ugodę? - To...
bardzo możliwe.
Co to oznacza?
Ma przydatne informacje.
Dla kryminalnych, jak sądzę.
Pewnie za złagodzenie kary i zwolnienie za kaucją.
To się dzieje naprawdę?
To tylko nasze spekulacje. Ale sądzę, że trafne.
Są też i dobre wieści.
Normalnie bym ci tego nie powiedział.
Dowiedziałabyś się po otrzymaniu oficjalnego zaproszenia
z pałacu, ale komendant uznał,
że poprawi ci to humor.
Zgłosił cię do medalu królowej za odwagę.
To wielka rzecz.
W całym hrabstwie Yorkshire
ma go tylko dwóch policjantów w czynnej służbie.
Będą uściski dłoni, ukłony.
Niech będzie.
Myślę, że Royce zaszył się gdzieś, tuż przed naszym nosem.
Kiedy znajdziemy dziurę, w której się ukrywa, okaże się,
że siedział tam przez cały czas. To kwestia czasu.
Trafię do wyjścia. Na razie.
Odbierzesz Ryana?
Rano znowu pytał,
kiedy babcia znowu zacznie go odbierać.
Chce, żeby wszystko było jak dawniej.
WITAMY W ZAKŁADZIE KARNYM DEWSBURY
Nie dam rady przyjeżdżać tu autobusem.
Jeśli ktoś mnie nie podwiezie, będę musiała zostać w domu.
Znowu coś nam wrzucili do skrzynki.
Truchło ptaka z robakami.
I inne paskudztwa. Nie wracam tam.
Tata podjechał i zabrał rzeczy.
Zostanę jakiś czas u rodziców.
Z dziewczynkami. Tak będzie najlepiej.
Tata nie mógł cię przywieźć?
Nie zrobi tego. Nie chce, bym tu przyjeżdżała.
To...
Powiedz mu, że to nie była moja wina.
- Co masz na myśli? - Zastanów się.
Gdybym nie zauważył tych paczek z marihuaną,
wypadających z worka,
nigdy by do tego nie doszło.
A gdyby Nevison dał mi podwyżkę, kiedy go poprosiłem,
też wszystko potoczyłoby się inaczej.
Nic by się nie stało.
Może popełniłem błąd, może zareagowałem zbyt gwałtownie...
- A potem ty... - Ja?
Daj spokój. Zachęcałaś mnie.
- Ja... - Może nie od początku,
ale jednak.
„Podzielmy to na mniejsze kwoty
po kilkaset funtów na różnych kontach”.
Próbowałam ogarnąć bałagan, którego narobiłeś.
Nie zwalaj winy na mnie. Nawet się nie waż.
Musisz wyjaśnić ludziom, że to nie była całkowicie...
Do takich rzeczy nie dochodzi bez powodu.
O to mi chodzi. Każdy może zrobić coś,
czego normalnie by nie zrobił, ale...
Nie powinienem ci tego tłumaczyć.
Wiesz, o co mi chodzi.
Panie inspektorze, minęły już cztery tygodnie,
a ci ludzie nadal są na wolności.
Na wielu tytułowych stronach dzisiejszych gazet ujrzeliśmy
informację, że Tommy Lee Royce był widziany w Hiszpanii.
Czy może pan zapewnić mieszkańców Yorkshire i całe społeczeństwo,
że tych brutalnych przestępców dosięgnie sprawiedliwość?
Przeszukują blok. Zaraz zapukają do naszych drzwi.
Cholera.
Wiedzieliśmy, że tak będzie. Uspokój się.
Te gnoje przeszukują niższe piętra
i jest ich sporo.
- Muszę się odlać. - To idź.
Jeszcze chwilę potrwa, zanim tu dotrą.
- Prawda? - Pewnie tak. Nie wiem.
Po co ci tyle zakupów?
Bo o nie prosiłeś.
Nie. Te matoły lubią zadawać dużo pytań.
Jeśli spytają, po co ci tyle zakupów?
Dla mamy. Nie może wychodzić,
bo ma problemy z nogami.
- Dobrze. - Tak.
Wiesz, co robić.
Dzień dobry. Możemy wejść na chwilę?
Przeszukujemy okoliczne domy
i chcemy zadać parę pytań.
Oczywiście. Zapraszam.
Mój kolega może się rozejrzeć
podczas naszej rozmowy?
Żaden problem.
Kto oprócz pana tu mieszka?
Nikt.
Od jak dawna pan tu mieszka?
Około półtora roku.
Najem jest na pana?
Tak.
Zna pan sąsiadów z mieszkań obok?
Tak.
- Kto mieszka z tej strony? - Są dziwni.
Brudasy i śmierdziele.
Wiem, że mam bałagan,
ale zwykle spuszczam wodę w kiblu.
Byliście już u nich?
Nie otwierają.
Co dają te przeszukania,
skoro połowa ludzi nie otwiera.
Będziemy przychodzić do skutku.
Sądzicie, że i tak nie pomogą?
Teraz ich nie ma, ale jak mówiłem, będziemy wracać.
Kto mieszka obok? Ile osób?
Nie zrobiłbym tego, gdyby nie nazwała mnie frajerem.
Powiedziała do mnie „ty frajerze”.
Powiedziałem pani Mukherjee, ale nie zwracała uwagi, więc...
Więc przyznajesz, że to ty
podarłeś jej obrazek.
- To nie było w porządku. - Podarłeś ten obrazek?
- Być mogło. - Być może. Nie mogło.
Nie mówi się „być mogło”.
I nie wiń innych za swoje decyzje.
Ty podjąłeś decyzję, żeby porwać obrazek.
Cokolwiek stało się wcześniej, jakkolwiek cię nazwała,
to ty podjąłeś decyzję.
Kiedy będę mogła cię odebrać bez obawy,
że mnie wezwą i dadzą odczuć,
jakim jestem kiepskim rodzicem?
Nie jestem złym rodzicem. Masz szczęście, że się tobą zajmuję.
Więc zacznij okazywać mi szacunek i zachowuj się odpowiednio
albo poniesiesz przykre konsekwencje.
Jakie konsekwencje?
Babciu!
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
- Co się stało? - Jak zwykle.
Zachowuje się jak dureń, a potem kłamie.
- Nienawidzę cię! - Tak, wiem.
Nie zostawiasz mi złudzeń.
Suka. Jesteś starą, wstrętną suką.
Zrób coś z nim albo go zabiję.
Oboje powinniście się uspokoić.
Nie chcę tu mieszkać.
- Co się stało? - Wyprowadź się.
Zobaczymy, kto cię przygarnie.
Droga wolna, już dość krwi napsułeś mnie
i cioci Clare.
- Dzwonię na telefon zaufania. - Na pewno.
- Doniosę na ciebie. - Chcesz numer?
Krowiasta sucza cipa!
Cipa. To coś nowego.
Nie powinnaś go jeszcze odbierać.
Na to wygląda.
- Nie możesz tak do niego mówić. - Mam dość.
Od dawna mam dość. To nie jest normalne.
Nie wiem, co się dzieje.
Robimy co w naszej mocy i spójrz na niego.
- Po co go brałam? - Zamknij się.
Richard, moje małżeństwo i po co to wszystko?
- Dla psychopaty. - Przestań.
No i masz.
Demoluje swój pokój, niszczy nasz dom.
Mój dom.
- Co robisz? - Demoluję pokój.
- Nie rób tego. - Nienawidzę jej.
To nieprawda.
Myślałem, że już nigdy nie wyjdą.
- Czemu na mnie usiadłeś? - Chciałem być przekonywający.
Ty debilu. Nie mogłem oddychać. Zwichnąłeś mi ramię.
- Ale mi zimno. - Muszę wyciągnąć Tommy'ego.
- Zostaw go. - Co?
- Niech trochę posiedzi. - Nie bądź głupi.
Brett, zaczekaj.
Nie zabiłem policjantki. Nie zgwałciłem Ann Gallagher.
Nie pobiłem tej drugiej policjantki. Nie pójdę za to siedzieć.
Wezwijmy policję i wszystko im powiedzmy.
- Chcesz go wydać? - Nie o to chodzi.
Wdepnęliśmy w wielkie gówno,
bo go ukrywamy, a wcale nie musimy.
- To świr. - Zapomnij o tym.
Jesteś moim kumplem, nie jego.
Zapomnij.
Dlaczego?
Już poszli.
Ona cię kocha.
Bardziej niż sądzisz.
Musisz to zrozumieć...
Masz osiem lat i wiem, że jest ci ciężko.
Zrozum, że babcia...
jeszcze nie wydobrzała, ale niedługo wróci do siebie.
Będzie jak kiedyś.
Czasami umysł szwankuje na równi z ciałem.
Mówisz, że oszalała?
Nie oszalała.
Ma depresję.
Czasami nie jest sobą.
Musisz być dla niej miły,
bo ona zawsze była dla ciebie miła,
kiedy byłeś zły lub smutny.
To jej pomoże dojść do siebie.
- Jestem adoptowany? - Nie...
Ona jest twoją prawdziwą babcią, a ja prawdziwą ciocią.
Co cię dręczy?
Kim był mężczyzna, który powiedział, że jest moim tatą?
Nikim.
Twój tata nie żyje.
Posprzątamy pokój?
Chcesz herbaty?
Rozbiłam czajnik.
Mogę zagotować wodę w garnku,
a jutro kupisz nowy.
Będziesz miała zajęcie.
Nic mu nie jest?
A tobie?
Sąd koronny
- Otwieraj. - Chyba się przesłyszałam.
- Nie jestem w nastroju. - Witaj w klubie.
Dzięki, że przyjechałaś. Przepraszam, że...
Przepraszam.
Przepraszam za wszystko.
Jak chłopcy?
Śmierdzisz więzieniem.
- Jedźmy do domu. - Poszedłeś na układ?
Możemy jechać?
Muszę wiedzieć, czy zgodziłeś się sypać.
Wyjaśnię ci wszystko w domu.
Dziękuję, że zajmowałeś się Ryanem, kiedy byłam w szpitalu.
- Jest w porządku. - Nie znoszę go.
- Co ty gadasz? - Nie mogę na niego patrzeć.
- Czemu tak mówisz? - Teraz to do mnie dotarło.
Już wiem, czemu nie chciałeś z nim mieszkać.
- Wierz mi, rozumiem. - Nie możesz... Nie mów tak.
- Chcesz go? - Nie!
To znaczy, wziąłbym go, ale nie mówisz serio.
Wiesz, ile się nasłuchałam
o jego bezmyślnych wybrykach w szkole.
Daniel nigdy taki nie był. Becky nigdy taka nie była.
Skąd to się bierze?
Nietrudno się domyślić.
Tommy Lee Royce.
Nie sądzę, by był psychopatą.
Jest pokręcony, bo jako dziecko nie był kochany.
Więcej, gardzono nim.
Traktowano go jak śmiecia. Dorastał w nędzy i chaosie.
Ryan jest kochany.
Ktoś się o niego troszczy. To ogromna różnica.
W jakiejś cząstce będzie podobny do pieprzonego Tommy'ego Lee Royce'a,
ale po części do Becky,
ale najbardziej do ciebie i Clare.
Bo to wy wywarłyście na niego największy wpływ.
Wiem, że czasami jest ciężko,
ale dzieci bywają koszmarne. Wszystkie bez wyjątku.
Wiesz o tym. Becky doprowadzała nas...
Przestań.
Ciekawe, że go bronisz.
Rozmawiałem wczoraj z Danielem.
Clare dzwoniła do niego. Martwi się o ciebie.
Dlatego cię zaprosiłem.
Co robisz w urodziny w przyszłym tygodniu?
Jak zwykle nic.
Nieprawda. Kiedyś...
- Po co tu jestem? - Słucham?
Przez ostatnie osiem lat nie obchodziłam urodzin.
Nie wiesz tego, bo się ze mną rozwiodłeś.
Od śmierci Becky, wiesz jak...
Musisz wiedzieć, była twoją córką, ale mężczyźni pewnie są inni.
Wiesz, jakie to przewrotne,
gdy ludzie myślą, że chcesz świętować własne istnienie,
gdy twoje dziecko nie żyje?
Nosiłam ją w sobie przez dziewięć miesięcy.
Jej ciało było moim ciałem, a teraz nie żyje.
Część mnie też umarła.
Fizycznie umarła.
Myślałam, że się z tym pogodzę, ale to się nigdy nie stanie.
Nie wiem, skąd ta obsesja Clare, by wyprawić mi urodziny.
Nie wiem.
To nie obsesja.
- Chce to zrobić... - Żeby poprawić mi humor?
Próbujemy ci pomóc, bo cię kochamy.
W tej chwili przypomina to walenie głową w mur.
Proszę bardzo.
Dzięki.
- Muszę już iść. - Właśnie podali jedzenie.
Nie dzwoń do mnie więcej.
Nie powinniśmy tego robić. To był błąd.
Nie musisz tego robić.
Halo?
Catherine? Mówi Phil Crabtree.
Cześć.
- Co u ciebie? - W porządku.
Pomyślałem, że chcesz wiedzieć o postępach śledztwa.
Może cię to zaciekawić.
25 kilo kokainy trafia do Wielkiej Brytanii
cztery razy w tygodniu.
Skąd wiesz, że to nie bujda?
Jesteśmy pewni, że tego wszystkiego nie zmyślił.
- Jeśli to prawda... - To prawdziwa bomba.
Dzięki tobie trafiliśmy na siatkę handlu
i dystrybucji narkotyków wartą miliony.
Zamrozimy aktywa kilku poważnych graczy.
Będą chcieli wiedzieć, kto ich sprzedał.
Ashley Cowgill kupił sobie mniejszy wyrok, ale do końca życia
razem z rodziną będzie
będzie w programie ochrony świadków.
Do końca swych dni będzie się oglądał przez ramię.
- Nie wierzę w to, co mówisz. - Damy sobie radę.
A co z salonem?
Będą inne salony.
A moi rodzice?
Rodzina? Całe nasze życie!
Wpakowałeś nas w kompletne bagno.
Przepraszam, że byłam suką.
Nie jesteś suką.
Gdzie byłaś? Dzwonił Richard.
To był błąd, nie powinnam do niego wracać.
- Już w porządku? - Tak.
Na pewno?
Tak, zastanawiałam się...
Może powinnyśmy...
urządzić coś w moje urodziny...
Nic wielkiego, ale...
Dobrze.
Może zaprosimy Helen, Nevisona i Ann?
Pewnie.
Kiedy powiesz Nevisonowi o Ann?
Kiedy... Zrobię to jutro. Gdzie jest Ryan?
Co to?
Zombiaki.
Nieźle.
Ciepło ci?
Dlatego tyle czasu spędzam u Marie.
Żeby mi było ciepło.
Chociaż...
z waszą kasą,
Tommy?
Jeśli chcesz, żebym znowu włączył ogrzewanie...
- Co się stało? - Rzucił się na mnie z nożem.
- Kiedy? - Wczoraj wieczorem.
Cholera.
Niewdzięczny gnój.
Gdyby nie ja, dawno by go złapali.
Pomogłem mu.
- Cholera. - Potrzebuję leków.
- Jakich? - Przeciwbólowych.
Musisz iść do szpitala, bo inaczej umrzesz.
- Szlag by to. - Co mam zrobić?
Potrzebny mi bandaż albo...
Dobra, ale...
To chyba nic nie da. To koniec.
Musisz się poddać.
Udałoby się nam.
Musieliśmy tylko przeczekać. Psy by nas nie znalazły.
- Dobrze ci szło. - Nie pójdę do szpitala. Nie...
Nie poddam się.
- Ale ty... - To już koniec.
To koniec, wiem. Ale nie poddam się.
Chcesz piwo?
Mogłem być kimś. Mogłem czegoś dokonać.
- Nadal możesz. - Ashley Cowgill jest nikim
w porównaniu do tego, kim mogłem być.
Miałem pomysły, plany. Mogłem zawojować świat.
Czemu nie chcesz, żebym wezwał karetkę?
Nie, przynieś mi tylko jakieś leki przeciwbólowe.
Nic więcej.
Dlaczego?
Mam syna.
Wiedziałeś?
Nie zna mnie. On...
Mieszka w Hebden Bridge z tą suką, która prysnęła mi gazem w twarz.
To jego babcia. Porąbane, co?
Co to za życie dla chłopaka?
Mieszkać ze starą babą, bez ojca.
To nie jest...
Cholera.
To nie jest życie dla chłopaka.
Co mam z nim zrobić?
Z kim?
Z nim.
Skopać go, nim się obudzi?
Nie ma takiej potrzeby.
On nie...
Naprawdę myślałeś, że śpi?
Poderżnąłeś mu...
Jezu.
Chyba się na mnie nie wściekniesz?
Daj spokój, nie jesteś... Nie jesteś zasranym tchórzem jak on?
Zamknij się.
Chodź, bo spóźnisz się do szkoły.
- Przepraszam, że nie mam ostatnio humoru. - To nic.
Dzień dobry.
Czasami tęsknię za twoją mamą.
Czemu płaczesz?
To się zdarza w moim wieku.
Będzie dobrze.